dimarts, 8 de novembre del 2011

MY BEST FRIEND

Xènia is my best friend. She goes to school with me. She lives in a big house near the school, in her house ara a big garden and a small parking. We don't go to the same class, but we always go together when the classes finish.

Xènia is fourteen years old. She is tall and thin, and she has got dark hair. She has got round brown eyes, and her hair is very dark. The positive things about her are: she is cheerful and friendly, although she can also be serious sometimes and hardly ever she worries too much about problems.

Xènia is happiest when she plays handball, she loves it!
She like meeting friends and when she does it, she always goes out with them.
In Girona there are cinemas and when it is cold, we often go there.
And in Banyoles, our town, there is a lake and in summer we stay all the time there.

And she is my best friend!!!

dilluns, 7 de novembre del 2011

MONÒLEG INTERIOR (Llop Solitari)

Vaig estar seguint i vigilant molt d’aprop en Sam des del dia que va arribar a aquell ranxo. Feia dies que el seguia perquè tenia por que anant sol li passés alguna cosa. Em vaig tranquil·litzar quan es va aturar davant el ranxo i s’hi estava un dia rere l’altre. Li convenia. Era i segueix essent un home que li agrada molt viatjar i veure món, sempre damunt el seu preciós cavall. Marxa d’un lloc en concret sense destí final, ni tampoc sap si hi tornarà a passar. En Sam i jo ens vam conèixer fent d’exploradors en un exèrcit de Texas. Però no vam estar gaire temps junts, un any o potser dos... qui sap? Jo encara no dominava amb gaire facilitat això del pas del temps. Quan en Sam va marxar em vaig quedar sol, abandonat en aquest lloc. Em vaig haver d’alimentar amb el que trobava, havia d’anar a caçar, pujar als arbres a buscar fruites, o cuinar-me jo alguna cosa si aquella nit volia menjar.

Un dia quan vaig anar de cacera vaig sentir els crits d’un home i un nen feliços jugant en unes gorges a prop d’aquell ranxo on vaig veure que en Sam s’allotjava. Quan em vaig acostar a ells per observar el que feien em vaig ensumar una situació de perill. Una serp, concretament un Corall, estava a punt de mossegar aquell nen quan vaig veure que en Sam corria cap a ell per ajudar-lo. Vaig haver de sortir disparat del mig d’aquells arbustos quan vaig veure que en Sam queia a terra inconscient amb una mossegada de la serp al braç.
Amb l’excusa que en Sam estava greument ferit vaig poder portar-lo al ranxo i veure com era la seva nova casa...
No m’esperava que les coses anessin d’aquesta manera però ara tinc una família, una casa on refugiar-me sempre, i dia rere dia un plat a taula.

L’aventura d’aquests últims dies m’ha ensenyat que en aquesta vida no ens podem rendir mai, que quan menys t’ho esperes tot canvia i et porta per un camí millor. He passat de no tenir res a tenir-ho tot en un obrir i tancar d’ulls, i tot només per cuidar d’un vell amic i procurar que no li passi res.

A DAY IN A LIVE OF MY GRANDMOTHER

My grandmother is 65 years old, she doesn’t work in a company or in a factory, but she works a lot at home.

Every day she gets up at seven o’clock and goes for a walk around the lake with her friends.
At eight o’clock she has a shower and half an hour later she has breakfast.
Later, at nine o’clock, she goes to my uncle’s house to help my aunt with her three children. At twelve o’clock she always goes back home and makes lunch for all the family. At three o’clock she washes the dishes, and at half past five she cleans the house. Sometimes, when she has time, at seven o’clock she watches TV, or reads a book. At eight o’clock she always prepares dinner for my grandfather. When they finish dinner, she goes to the living room and she reads an watches TV again. When she is tired, she goes to bed, usually at ten or eleven o’clock, she nevers goes to bed later than eleven o’clock.

And this is the day of my grandmother, it’s her routine.

ÚLTIMO TESTIGO (Jilliane Hoffman)



SINOPSIS ÚLTIMO TESTIGO
(JILLIANE HOFFMAN)





Hace unos diez años en una calle oscura de Madrid ocurrió un terrible hecho que nadie todavía ha sabido explicar.

Elisabeth Vargas, una niña de solo doce años fue asesinada de un tiro en la cabeza. Unos cuentan que volvía a casa cuando esto ocurrió, pero por lo contrario otros cuentan que sus padres no estaban en casa y ella se alojaba unos días en el hogar de unos amigos, con sus dos hermanas. Pero nadie oyó nada, ni un grito, ni el ruido de un tiro, ni siquiera su voz pidiendo ayuda.

Había tres posibles sospechosos: Martín, su vecino; Kevin, su novio, o Dani, un amigo íntimo; pero solo dos testigos: Marta Vargas y Alba Vargas, sus hermanas, con las que andaba el día del asesinato.

Una semana después de los hechos, justo antes del juicio por el asesinato de Elisabeth Vargas, matan a su hermana pequeña, Marta Vargas, ella es asesinada de la misma manera que su hermana, de un tiro en la cabeza.
Así que solo queda el último testigo, su hermana mayor.

¿Le pasará lo mismo a ella? ¿Podrá llegar a explicar lo poco que sabe ante el juez?

dimarts, 1 de novembre del 2011

Los MCM ¿100% fiables?

Es cierto que hay muchas maneras de informarnos, pero ¿podemos fiarnos de todas? ¿Son todas fiables al 100%?

Yo creo que medios de comunicación como Facebook, Twitter, YouTube... no son del todo fiables porque son páginas web donde mucha gente escribe lo primero que le pasa por la cabeza, desde cualquier lugar. No sabemos si el que las publica es periodista y ha contrastado la información antes de colgarla, o simplemente es cualquier persona que nos quiere hacer creer algo que no es. Mediante este tipo de medios de comunicación es más fácil que nos mientan.

En cambio con la televisión, los periódicos, la radio... cuando quieren sacar una noticia a la luz, hay un gran equipo detrás que se informa y hace todo un proceso antes de explicarnos un suceso, incluso en la televisión nos ofrecen un vídeo en directo con el que podemos comprobar y creernos lo que nos están contando, además en la televisión los periodistas dan la cara y con esto también consiguen que la gente tenga más confianza con lo que nos están explicando.

¿Con todo esto quiero decir que no podemos consultar el Facebook o el Twitter, y solo podemos mirar la televisión y escuchar la radio?

Pues no, yo solo quiero decir que en Facebook las noticias no son del todo fiables, no nos las podemos creer del todo. Pienso que el Facebook puede tener otras utilidades, como informarnos de lo que nos queda más cerca, por ejemplo qué les pasa a nuestros amigos o familiares.

Por el contrario, si queremos informarnos de sucesos más generales, que están más lejos de nuestra casa, los mejores medios de comunicación para esta información son la televisión, la radio...

En definitiva, el bombardeo de los medios de comunicación de masas provoca dudas e incomprensión en la sociedad. Pero pienso que si hacemos un buen uso de ellos podemos informarnos de todo lo que queremos saber de la manera más fiable. Solo se trata de elegir el mejor medio según lo que queramos saber.

¿Pero por qué tienen tanto éxito los medios de comunicacioón de masas si sabemos que no son fiables al 100%...?

Presentació en tres idiomes

Este blog esta pensado para publicar algunas de las redacciónes y trabajos que hagamos.
Ens servira per penjar coses tan de català, castellano, o english.
Is a way for everyone to see our best compositions.